وى معامله نموده و مثلا متاعى را به او بفروشد و ثمن آن را دريافت ننمايد چه آنكه چنين عملى از اين شخص تقصير تلقى شده و خودش را مسئول ضايع شدن مالش مىدانند لذا اقرار مفلّس حقى براى او احداث نمىكند تا با طلبكاران ديگر شركت گردد . قوله : المشاركة : يعنى مشاركت مقرّ له با غرماء . قوله : للخبر : مقصود [ اقرار العقلاء على انفسهم جايز ] مىباشد . قوله : فى قسمة ماله بين غرمائه : ضمير در [ ماله ] و [ غرمائه ] به مفلّس رجوع مىكند . قوله : و لانه كالبيّنه : ضمير در [ لانه ] به اقرار رجوع مىكند . قوله : و مع قيامها : ضمير مؤنث به [ بيّنة ] عائد است . قوله : ردّ اقراره ليس لنفسه : ضمير در [ اقراره ] و [ لنفسه ] به مفلّس عائد است . قوله : بل لحق غيره : ضمير در [ غيره ] بمفلّس راجع بوده و منظور از [ غير ] غرماء مىباشد . قوله : فلا ينافيه الخبر : ضمير منصوبى در [ ينافيه ] به [ ردّ اقرار ] راجع بوده و كلمه [ الخير ] مرفوع است تا فاعل براى [ لا ينافيه ] باشد . قوله : و نحن قد قبلناه على نفسه : ضمير در [ قبلناه ] به اقرار و در [ لنفسه ] به مفلّس رجوع مىكند چنانچه ضمير در [ بالزامه ] نيز به مفلّس عود مىنمايد .